Celebra pychy


Każdy człowiek powinien szukać w sobie cech wyjątkowych, poznawać je, rozwijać i cieszyć się nimi.
Napawanie się swoją wyjątkowością towarzyszyło zwykle osobom, które porzucały wór mniszej pokory i skromności – dyktowanej tym, że wszyscy powinni być szarzy, bądź powinni się masochistycznie umniejszać.

Odpowiedzialny i ciekawy człowiek kocha siebie – tak było z Salvadore Dalim – od początku przekonany o swojej wyjątkowości – wpisał swoje przekonania także w swoje życie i to co pozostało po nim. Czy byłby sobą gdyby wierzył, że jest i mus być przeciętniakiem? To tylko jedna z postaci.
Można mówić, że artyści mogą tak bo są… artystami, znamy te przypadki, które możemy odczytać na podstawie czyjegoś życia i dokonań. Wybitny człowiek zostawi po sobie ślad (bo lubi swoją wyjątkowość i atrakcyjność w wielu wymiarach), człowiek skromny pozostawi po sobie… kilka czyichś łez – nic więcej, człowiek skromny nikogo nie będzie obchodzić ani za jego życia, ani po jego śmierci.
Czemu więc się tak wzywa do wyzbycia pychy? Pycha daje stymulację i pęd do działania, do wyjścia ponad przeciętność. Oczywiście przeciętność jest nam potrzebna by mieć tło, ale ten kontrast czasami jest aż za duży.

Autor: satanizm

Satanista intelektualny

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s