„Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie, nie zabraniajcie im, bo do takich jak one należy Królestwo Boga. Zapewniam was: Kto nie przyjmie Królestwa Boga jak dziecko, nie wejdzie do niego. I objął je, i błogosławił, kładąc na nie ręce” (Mk 10,14-16; por. Mt 18, 3).

ksiadz wzial te slowa zbyt doslownie i przelozyl na swoje pedofilskie zachcianki

2,5 roku więzienia ma spędzić 52-letni ks. Roman J., były proboszcz parafii w Małej k. Ropczyc, za molestowanie seksualne 14-letniej dziewczynki. Trzem innym naruszył cielesność, ale postępowania umorzono, bo przestępstwa się przedawniły.

Więcej… http://rzeszow.gazeta.pl/rzeszow/1,34962,10868585,Ksiadz_zabieral_na_wycieczki__fundowal_ciuchy_za_seks.html#ixzz1hOhFoTXZ

Obys poznal część piekła, które zafundowałeś tym, które nie mogły się obronić.

Kościół katolicki w Holandii zignorował wiele tysięcy przypadków molestowania seksualnego dzieci w podlegających mu instytucjach – głosi raport specjalnej niezależnej komisji, który dziś opublikowano. Arcybiskup Utrechtu Wim Eijk oświadczył, że „przeprasza z głębi serca”.

Według raportu, obejmującego lata 1945-2010, od 10 tys. do 20 tys. dzieci narażonych było na molestowanie seksualne w katolickich instytucjach, m.in. szkołach, a Kościół „nie podjął adekwatnych kroków” by zaradzić tej sytuacji.

Władze kościelne nie interweniowały w sprawie licznych nadużyć „by nie dopuścić do wybuchu skandalu” – głosi dokument niezależnej komisji.

http://wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/1,114881,10831845,Holandia__tysiace_dzieci_molestowano_w_instytucjach.html?lokale=poznan

Hej katolicy mam nadzieje, ze dostrzegacie szatana (wg waszych wlasnych definicji) w osobach, ktore sa dla was wyznacznikiem wiary i moralnosci.
Niewyobrażalne. Od siebie powiem, że to nie Szatan gwałci dzieci, dzieci są gwałcone przez zboczeńców i ludzi, choć ciężko ich tak klasyfikować. Szatan ma być dla was katolicy zasłoną i usprawiedliwieniem zła, które czynicie sami. Skala zakłamania jest ogromna, skutki niewyobrażalne.

Derren Brown (wikipedia)- znany brytyjski iluzjonista i showman nawraca amerykańskich ateistów przy pomocy swoich sztuczek, pokazując jak łatwo jest zmanipulować ludzi i sprawić aby uwierzyli w boga. FIlm pokazuje jak sugestia i proces grupowy (być może też hipnoza) mogą zostać użyte aby wpłynąć na zmianę opinii innych osób.

Pokazany tutaj fragment jest częścią programu zatytułowanego „Mesjasz” (wikipedia) w którym Derren Brown podróżuje po USA pod fałszywym nazwiskiem i próbuje przekonywać ludzi, że posiada paranormalne zdolności w zakresie: nawracania dotykiem, czytania w myślach, nagrywania snów, kontaktów ze zmarłymi i uprowadzeń przez obcych.

Kto ma uszy, niechaj słucha (Mat.11,15) :)

Warto zaznaczyc, ze po nawroceniu i zakonczeniu zabawy, uczestnicy zostali ponownie od-nadwroceni i wrocili do swoich pierwotnych pogladow.

Diabeł w chmurze na fresku Giotta z XIII w.

Informację podała w sobotę wieczorem agencja Reuters. Diabeł został ukryty w chmurze na 20. fresku z cyklu scen z życia i śmierci św. Franciszka namalowanego przez Giotta w XIII wieku.

Odkrycia dokonała włoska historyk sztuki Chiara Frugone. W scenie obrazującej śmierć św. Franciszka widzimy profil z haczykowatym nosem, szelmowskim uśmiechem i ciemnymi rogami ukrytymi wśród chmur.

Więcej… http://wyborcza.pl/1,76842,10596178,W_bazylice_w_Asyzu_znalezli_diabla_z_XIII_w___ZOBACZ_.html#ixzz1cvfIGIeU

Cóż autor pewnie zabawił się jak większość twórców /podejrzewa się, że Da-Vinci dość mocno kpił z kościoła będąc sam poza jego nawiasem z racji bycia homoseksualistą/. Sugestia, że diabeł zamieszkuje w niebie jest arcyzabawna i przewrotna. Można by się nawet zastanowić czy biblijny Bóg w swoim okrucieństwie nie przypomina albo nawet nie jest… Bogiem. Ciekawe ujęcie, tylko spotkałoby się ono z zaprzeczeniem o inteligencji Diabła – bo Bog to raczej niezdiagnozowany psychopatyczny byt i niebyt.

Całkiem inny kraj

Krzyż w Sejmie. Tak czy nie? „Obie odpowiedzi są poprawne”
- Czy w polskim Sejmie powinien wisieć krzyż, czy nie? Uważam, że obie… czytaj więcej »
Hołownia pisze też o przyczynie „kary” dla księdza. Miała nią być wizyta w „Kropce nad i” w TVN24. „Nie rozumiem jak jego przełożeni, żyjąc w tym samym co ja kraju (ba, oglądając ten sam TVN24; kara dla księdza Adama pojawiła się zaraz po tym jak wystąpił u Moniki Olejnik), mogą być aż tak ślepi na to, co dzieje się tuż za granicą ich podwórka. Jaką krzywdę robią polskiemu Kościołowi zamykając usta komuś, kto robił rzeczy, na które nikt z nas nie ma zwykle czasu, ochoty albo cierpliwości – gadał z lokatorami „dziedzińca pogan”, próbując zrobić wszystko co się da, żeby od Kościoła nie odeszli” – pisze publicysta.

zrodlo: http://www.tvn24.pl/-1,1722952,0,1,ksiadz-boniecki-zostal-uciszony,wiadomosc.html

Za co? Ano starowinek stwierdzil, ze z poganami tez trzeba rozmawiac, a Nergal to jego zdaniem blazen, a nie satanista.

Według jednej z wersji legendy Angielka mieszkająca w Moguncji, która ze swym ukochanym wybrała się w podróż do Aten. W Atenach zataiła swoją płeć i zdobywała rozległe wykształcenie ciągle pozostając w męskim przebraniu. Gdy wróciła do Rzymu pod imieniem Jan Anglicus, została wybrana głową Kościoła katolickiego jako Jan VIII. W legendach okres jej pontyfikatu umiejscowiony jest pomiędzy Leonem IV a Benedyktem III. (Według innej wersji miała zostać papieżem po śmierci Wiktora III).
Papieżyca Joanna miała rzekomo sprawować urząd papieski przez dwa lata, pięć miesięcy i trzy dni. Jest to sprzeczne z Liber pontificalis, dokumentem wymieniającym pontyfikaty poszczególnych papieży, ponieważ wg niego Leon IV zmarł w 855 roku, a we wrześniu tegoż roku papieżem był już Benedykt III. Trzeba jednak mieć na uwadze, że dokument ten nie jest uznawany przez historiografów za wiarygodne źródło informacji, wielu papieży, których istnienia bezsprzecznie dowodzą inne źródła, nie znalazło się na jego stronach. Jej śmierć nastąpiła ponoć podczas porodu, gdy urodziła dziecko w trakcie procesji. Zdarzenie to miało mieć miejsce między rzymskim Koloseum a kościołem św. Klemensa; w tych okolicach ma się też znajdować grób papieżycy.
Legendę o papieżycy wykorzystywano często w środowiskach nieprzychylnych papiestwu, jako świadectwo zepsucia i niewiarygodności urzędu papieskiego oraz głupoty dostojników kościelnych, którzy dali się oszukać kobiecie, czyli wg poglądów tamtych czasów, istocie głupszej od mężczyzny. Opowieść ta była chętnie tłumaczona i wydawana w różnych wersjach, zwłaszcza w okresie reformacji – również w języku polskim ukazało się opowiadanie pt.: Historia o papieżu Janie, tego imienia osmym, który był Gilberta, biała głowa z Anglijej i o inszych wielu papieżoch, którzy przed nią i po niej byli. Prawdziwie napisana, a z łacińskiego na polskie pilnie wyłożona. Roku 1560. Wznowienie tego utworu ukazało się w 1994 w Wydawnictwie Uniwersytetu Wrocławskiego.
O papieżycy wspominał Marcin z Opawy (za: „Polityka”[2]):
„
Po Leonie, papieżem był przez dwa lata, siedem miesięcy i cztery dni Jan Anglik (Ioannes Anglicus), urodzony w Moguncji. Zmarł on w Rzymie, po czym tron papieski przez miesiąc pozostawał pusty. Powiada się, że ten Jan był kobietą, która jako młoda dziewczyna udała się do Aten w męskim przebraniu razem z mężczyzną, który był jej kochankiem. Tam zgłębiała różne dziedziny wiedzy, tak długo, aż nie miała już nikogo równego sobie. Później wykładała w Rzymie, a jej studentami i słuchaczami byli nawet uczeni mężowie. W mieście szerzyła się jej sława, jako wybitnej osobistości o wielkiej wiedzy, tak, że wszyscy byli zgodni, iż to temu Janowi należy się godność papieża. Kiedy jednak już została papieżem, zaszła w ciążę ze swoim kochankiem. Nie wiedziała jednak, kiedy ma nastąpić poród. I tak zaczęła rodzić podczas procesji z bazyliki św. Piotra do bazyliki św. Jana na Lateranie, w uliczce między Koloseum a kościołem św. Klemensa. Mówią, że po jej śmierci została pochowana w tym samym miejscu. Każdy Ojciec Święty zawsze omija tę uliczkę i wielu ludzi wierzy, że czyni tak z powodu zgrozy i zgorszenia, jakie wywołało tamto wydarzenie. Jej imię nie zostało też umieszczone na liście Ojców Świętych, zarówno z powodu jej płci, jak i popełnionego wszeteczeństwa.
”
Średniowieczna legenda o kobiecie-papieżu stała się także kanwą powieści greckiego pisarza Emmanuela Roidisa, pt. Papież Joanna. Książka, która ukazała się w 1866 r., za swą wyraźnie antyklerykalną wymowę została wyklęta przez grecki Synod Święty, ale jednocześnie zdobyła dużą popularność wśród czytelników ze względu na satyryczne ujęcie tematu i cięty język. Powieść przetłumaczyli na język polski Z. K. Usarek i L. Mavraidis, jej pierwsze wydanie ukazało się w Warszawie w 1961 (wydania następne: 1974, 1986).
W 1647 i 1657 roku w Amsterdamie została opublikowana rozprawa naukowa francuskiego protestanta Davida Blondela, w której udowadniał on fałszywość legendy o Joannie[3].
Legenda o papieżycy uznana została przez papieża Klemensa VIII, a w konsekwencji przez cały Kościół katolicki za nieprawdziwą w XVII wieku.
Polemika w spr. istnienia papieżycy[edytuj]

Istnieją przesłanki mające potwierdzać istnienie papieżycy Joanny. W 1276 r. papież Jan XX, w następstwie przeprowadzonych dokładnych badań papieskich archiwów, zmienił imię na Jan XXI, co niekiedy przypisuje się pominięciu rzekomej papieżycy. Jednakże zmiana ta wiązała się z legendą o innym rzekomym papieżu o imieniu Jan, który miał być legalnie wybrany jako następca Jana XIV i być poprzednikiem Jana XV, a więc w czasie kiedy Stolicą Piotrową na okres jednego roku bezprawnie zawładnął antypapież Bonifacy VII[potrzebne źródło]. Wątpliwości Jana XXI dotyczyły więc okresu o ponad wiek późniejszego. Kolejną przesłanką ma być fakt, iż papieskie procesje unikały Via Sacra (przez którą wiedzie najkrótsza droga do Bazyliki św. Piotra z rezydencji papieskiej), ulicy, na której Joanna miała urodzić swe dziecię. Jednakże obyczaj ten wprowadzono dopiero w XIII wieku, czyli czterysta lat po czasach, kiedy miała istnieć papieżyca. Niewykluczone natomiast, że podjęto tę decyzję właśnie z uwagi na rozpowszechnioną wśród ludu wiarę w legendę o Joannie.

Do XVI wieku każdy nowo wybrany papież musiał też rzekomo przechodzić badanie płci, siadając na sella stercoraria (dosł. „gnojne krzesło”), które w siedzeniu miało otwór i prawdopodobnie służyło wcześniej jako toaleta. Przeprowadzający badanie ogłaszał: Mas nobis nominus est – Nasz kandydat jest mężczyzną. Wspominał o tym m.in. żyjący w XV wieku Adam z Usk. Jedno z takich krzeseł znajduje się w Muzeach Watykańskich, drugie zaś w Luwrze. Jednakże krzesło z otworem było używane już wiele wieków przed okresem, w którym miała istnieć papieżyca. Najprawdopodobniej pierwsze tego typu krzesła były własnością cesarzy rzymskich. Jacopo d’Angelo de Scarparia, humanista włoski, w swojej relacji z intronizacji Grzegorza XII wspomniał o tym, iż papież zasiadł na krześle z otworem. Jednak opowieści o tym, że służy ono weryfikacji płci, nazwał „szaloną bajką”, opowiadaną przez plebs.
Dowodem potwierdzającym twierdzenie, że nie było żadnego papieża między Leonem IV a Benedyktem III, są monety, na których przedstawiono Benedykta III z cesarzem Lotarem I, zmarłym 29 września 855. Benedykt III musiał więc być wybrany na papieża przed tą datą. Ponadto z zachowanej korespondencji pomiędzy arcybiskupem Reims a papieżem Mikołajem I wynika, że ów arcybiskup wysłał posłańca z listem do Leona IV, ponieważ jednak w międzyczasie papież zmarł, posłaniec wręczył list wybranemu wówczas Benedyktowi III. Warto podkreślić, że ówcześni wrogowie papiestwa, jak np. Focjusz I Wielki, który pozostawił po sobie bogatą spuściznę literacką, nie wspominają ani słowem o rzekomym Janie VIII panującym w tamtym okresie. Wydaje się, że skandal tego rodzaju nie uszedłby ich uwadze. Najwcześniejsze źródła pisane odnoszące się do historii papieżycy pochodzą dopiero z połowy XII wieku. Co zwolennicy tezy o prawdziwości legendy tłumaczą tym, iż wiek IX w ogóle nie pozostawił po sobie wielu świadectw pisanych.

Wraz z pojawieniem się postaci Darskiego Adama w szeroko komentowanym muzycznym programie – pojawiło się lawinowo jak stado dzikich świń pod drzewem z żołędziami – wykrzykiwanie, że oto tv publiczna zatrudniła satanistę i że to skandal nad skandale i koniec ostateczny dobrych obyczajów.
Fakty są jednak takie: Darski faktycznie tam pasuje jak kwiatek do kożucha – bo ani nie siedzi w popie, ani niewiele może powiedzieć o wokalistyce, ale robi rozkoszne minki i mówi o ogniu z dupy czasami.
Biskupi jak (prawie) jeden mąż zaczeli piętnować Adasia, słać listy, protesty, etc. Samemu Nergalowi to w smak – bo to próżny człowiek, łechce go gadanie o nim, tak jak mu odpowiadalo gdy się pojawiał z Dodą na Top Trendy. Zapewne marzył mu się wizerunek Tommego Lee (Adas) i Pameli Anderson (Doda) – taki fajny tabloidowy związek… wyszło jak wyszło – taka Pam Anderson z Ciechanowa. Adaś zaczął bywać w TV, opowiadać kim jest jak żyje. Słowem zabawa w rodzimym bajorku zaczeła wciągać i łechatać próżność chłopca z prowincji, który jest gwiazdą na świecie – ale nie zostaje odpowiednio doceniony (na miarę swoich oczekiwań) w swoim kraju.
Słowem kanapowy metalowiec, w kapciuszkach z kawusią z mlekiem, wyliniały kot.

Szeroko w muzyce metalowej wykorzystuje się obrazy rodem z Egzorcysty, czyli musi tam być dużo krwi, kobieta w ciąży, która urodzi belzebuba, krzyże, etc. Promienieje to uproszczeniami, a przede wszystkim kiczem – jednak twórcy odmian black metalowych wiedzą, że bez tej otoczki ich muzyka zniknie w undergroundzie.
Świadome epatowanie symbolami jak z teledysku Marylina Mansona, który swego czasu został pogłaskany przez LaVeya – jest niczym więcej jak spłyceniem, nastawieniem na wzbudzenie zainteresowania lub wzburzenia. Warstwa intelektualna i duchowa ma tu postać krawawiącej dziewicy (o dużych ustach i silikonowych cyckach).
Metal nie ma niczego wspólnego z satanizmem. Tak samo jak Nergal bardziej pasuje do śniadania na kanapie w Dzień Dobry TVN. Nergal nigdy nie był i nie jest satanistą, on jest celebrytą – co stawia go w gronie osób ograniczonych i dość żałosnych.

Po co metalowcom ta diableska otoczka? Obrazki zawsze łatwiej przemawiają niż treść, a treści nie ma zbyt wiele w tej muzyce i w ludziach ją tworzących. Prawdziwym diableskim geniuszem jest Bach, nie pożal się boże Adaś Darski.

Jak wiadomo podczas mszy sw nastepuje transformacja hostii w ciało Chrystusa – by później wierni mogli je spożyć. I tu w tym miejscu zdarza się, że:

Podczas mszy świętej wikariusz udzielający komunii upuścił hostię. Liturgiczny zwyczaj mówi, że w takiej sytuacji opłatek musi trafić do naczynia z wodą, żeby spokojnie mógł się w nim rozpuścić. To ważne, bo rozpuszczony komunikant przestaje być ciałem Chrystusa, a na nowo staje się mąką pszenną, którą, bez narażenia się na grzech, można spokojnie wylać. W Sokółce tak właśnie postąpiono. Hostię zanurzono w wodzie i zamknięto w sejfie.

Z mąki w boga – z boga w mąkę.

Ale opłatek nie chciał się rozpuścić. Do tego woda zaczęła zabarwiać się na czerwono. To zwróciło uwagę księży. Zawartość naczynia przelano na korporał. Woda wyparowała, a na tkaninie pozostał krwisty skrzep. Przez kilka miesięcy duchowni przyglądali się zjawisku i dopiero potem przekazali materiał do naukowych analiz i do Watykanu.
[...]
Kiedy duchowni na początku 2009 roku zdecydowali się wysłać do badań tajemniczy skrzep tak naprawdę rozpętali piekło w środowisku naukowców. Próbki czerwonej substancji trafiły do naukowców z Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku. Analizy podjęli się profesor Maria Sobaniec-Łotowska i profesor Stanisław Sulkowski. Swoje badania prowadzili niezależnie, a mimo to, doszli do identycznych wniosków. Ich zdaniem czerwony skrzep to fragment ludzkiego mięśnia sercowego.

ale

W akademickim światku zawrzało. Niemal od ręki pojawiły się opinie kwestionujące diagnozę białostockich profesorów. Dr Paweł Grzesiowski z Zakładu Zakażeń i Zakażeń Szpitalnych Narodowego Instytutu Leków utrzymywał, że nie zadziałała żadna boska siła, a prawa biologii, a dokładnie bakteria zwana pałeczką krwawą. Od wyników analizy sugerującej cud odcięła się nawet macierzysta uczelnia profesorów, którzy ją wykonywali. Jej rzecznik, profesor Lech Chyczewski uznał, że decyzję jego uczelnianych kolegów i koleżanek „cechuje emocjonalne podejście do wiary”.

cytaty pochodza z: http://religia.onet.pl/publicystyka,6/zobaczyc-cud,5382,page3.html